Przejdź do głównej zawartości

Kim jesteś ?

Uczeń zapytał  mistrza:
Kim jesteś ?
Mistrz odpowiedział:
Nie wiem,
ale jestem pewien, że to czym jestem jest bezprzyczynowo szczęśliwe…
Jest wolne
Niczym nie dotknięte
słodkie
Niczego nie żąda, nie oczekuje,
na nic ani na nikogo nie czeka,
Jest samospełnione.

Jestem szczęściem
Jestem miłością
Jestem poznaniem
Czystą  świadomością
Nie mam formy ale przybieram każdą formę
Jestem pustką, która jest pełna
Jestem ciszą, której żaden chaos nigdy nie zakłóci

Jestem najwyższym pokojem.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Specyfika psychoterapii duchowej

Psychoterapia duchowa dlatego jest skuteczna, ponieważ uleczenie ciała emocjonalnego dokonuje się poprzez kontakt z tożsamością esencjonalną. Oznacza to wyjście poza osobową część ludzkiej psychiki i dosięgnięcie poziomu nazywanego źródłem, jaźnią, naszym domem. Stąd pochodzi np. zdolność wybaczenia doznanych krzywd. W innym przypadku proces przebaczenia jawić się może jako trudny, wymagający sporej ilości dobrej woli. Odwołując się do poziomu tożsamości esencjonalnej, każdy kto tego zapragnie, jest w stanie wyzwolić w sobie ogromne pokłady życzliwości, akceptacji, zrozumienia dla siebie samego i dla innych. Wiele ścieżek terapeutycznych jest mało efektywnych gdyż nie sięga się w nich do tego poziomu. W nieskutecznych terapiach klient kręci się w kółko w obrębie swojej formalnej tożsamości, czasami przez wiele lat wielokrotnie odnawia swój emocjonalny ból, nie mając możliwości i skutecznych narzędzi by go przekroczyć, uwolnić. Sięgając do tego co esencjonalne, niezmienne w...

Pokój w człowieku jest zawsze

Daj sobie prawo do swobodnego wyrażania siebie

Pracując z ludźmi widzę wpływ tego co działo się w ich dzieciństwie i domu rodzinnym na obecne przejawianie się tych osób w życiu. Doprawdy nie jest istotne ile lat mają obecnie te osoby i jak poważne zajmują teraz stanowisko. Szczególnie silne są blokady swobodnego wyrażania się dziecka. Ludzie dorośli, często dojrzali funkcjonują przez całe swoje życie jak zahukane dzieci. Nawet jeśli taka osoba ma teraz godne warunki i normalne relacje, dalej boi się swobodnie przejawiać. Osoby te boją się mieć własne zdanie, własne pomysły. W skrajnych przypadkach boją się powiedzieć cokolwiek lub cokolwiek zrobić własnego pomysłu, lub nawet zrobić cokolwiek w ogóle. Niektóre osoby żyją w swego rodzaju paraliżu własnej osoby. Często widzę ludzi, którzy są tak napięci, że ledwo wytrzymują ze sobą, generując w głowie nieustanne strofowanie siebie i surowość podobną do tego co wyrażała ich matka lub ojciec. Dobra wiadomość jest taka, że jest wyjście z tego zaklętego kręgu blokad, aczko...